|
Prawdopodobne
jest także powstanie obecnego kościoła ok. poł. XIV w. lub przed
1325!okiem. Pierwsza pobiała wapienna i pierwszy zespół dekoracji
malarskich ścian prezbiterium powstał w latach 1360-1380 (zacheusze,
Weraikon obok sakrarium, rysunek Ukrzyżowania na ścianie wsch.,
dekoracja żeber sklepiennych). Tynk i mury są starsze o kilkadziesiąt
lat {?} lat. Z okresu 1390-1420 pochodzą dwa figuralne malowidła w
prezbiterium - Ukrzyżowanie na ścianie płn., Tron Łaski na ścianie
płn.-wsch. oraz zapewne malowidła w nawie na ścianie płn. motyw
Drzewa i nierozeznana jeszcze scena. Szczególnie cenne o wysokich
walorach artystycznych są malowidła w prezbiterium, mimo, że nie
zachowały się ich wierzchnie warstwy. Ukrzyżowanie poza głównym
motywem Chrystusa na krzyżu, postaciami Marii i św. Jana zawiera wątki
pasyjne, ,narzędzia męki i inne. Około 1420 roku na całej
szerokości ściany płd. prezbiterium wykonano napis miniskułą w języku
niemieckim: spowiedź bez żalu, miłość bez wierności, modlitwa bez
serdeczności jest daremnym działaniem. Poniżej w języku łacińskim:
scm, ave maria.
|
|
W
ok. 1454 roku wykonano nastawę ołtarzową, tryptyk z
"Legendą św, Bartłomieja". Obecnie eksponowane w kościele
są 2/3 części środkowej i jedno skrzydło. 1/3 części środkowej
zachowanej we fragmencie znajduje się w Muzeum Sztuk Pięknych w
Budapeszcie, jedno skrzydło zaginęło. W 4 ćw. XV w. całą
powierzchnię ściany płn. i sąsiadującej wsch. nawy pokryto malowidłami
figuralnymi. Górą ściany biegnie cykl dużych scen zaczynający się
Wjazdem Chrystusa do Jerozolimy a kończący na ścianie
wsch. przedstawieniem Golgoty. Poniżej w układzie kwaterowym ok. 20
scen figuralnych. Każda zawiera postać Anioła Stróża i szatana,
który w kolejnych przedstawieniach przybiera inną formę. W 1501
r. miała miejsce rekoncyliacja, najprawdopodobniej z powodu
zbeszczeszczenia kościoła. W 1 poł. XVI w. wokół kamiennego,
gotyckiego sakrarium wykonano dekorację malarską w technice
klasycznego fresku mokrego (!). Tak pięknego dzieła może pozazdrościć
nawet Kraków. W latach 1544-1639 kościół był w rękach luteranów z
powodu przejścia Jana Horvatha, właściciela klucza dunajeckiego na
luteranizm. Po rekatolizacji Niedzicy w 1639 r. kościół znajdował się
w katastrofalnym stanie.
Wykonano naprawy ścian i sklepień, pokryto je malowidłami. Ich
fragmenty widoczne są w odkrywkach w prezbiterium. W roku 1745 ks.
Michał Lorencs dobudował do ściany płn. nawy kaplicę M.B. Bolesnej.
Wykonano tu
wtedy późnobarokowy chór, jednocześnie lub nieco później ołtarz i
podwójny konfesjonał.
W roku 1770 ks. Szymon Gorelowicz, nakładem
swoim i barona Jana Giowanelli przeprowadził gruntowną restaurację kościoła.
Wzniesiono kamienne sklepienie w nawie.
Ściany i sklepienia nawy oraz prezbiterium pokryto dekoracjami
malarskimi o dużych rokokowych motywach. W prezbiterium wykonano nowy,
wielki ołtarz, ambonę, belkę tęczową, w nawie dwa boczne ołtarze
przy tęczy, chór muzyczny, nieco później ołtarz boczny w przęśle
środkowym przy ścianie płn. W latach 1873-94 za ks. Aleksandra Begali
wybudowano kamienne stacje przy murze okalającym kościół.
Prawdopodobnie wtedy przeniesiono drewnianą rzeźbę Piety z dawnej
kaplicy w murze cmentarnym i stawiono w ołtarz kaplicy M.B.Bolesnej,
wykonano drewniany wystrój zakrystii, ławki w nawie i kaplicy. 3 maja
1895 r. pożar strawił niemal całą Niedzicę. Spłonęły dachy kościoła
i hełm wieży. Gruntowny remont kościoła przeprowadzono w1912 r. za
ks. Juliusza Racza. Rozebrano nadwątlałą wieże znajdującą się
zapewne na osi kościoła i wystawiono nową, obok - na osi kaplicy.
Dano nowe dachy, w kościele posadzkę, obrazy do ołtarzy bocznych przy
tęczy, przebudowano chór w nawie, w okna prezbiterium wstawiono witraże,
we wnętrzach wykonano malarskie dekoracje ścienne. Obecne, będące
wiernym ich powtórzeniem, pokrywające sklepienia, wykonano w ostatnim
dziesięcioleciu.
Architektura
|
|
Należy do grupy gotyckich, murowanych kościołów
spiskich, mających wiele cech wspólnych. W porównaniu z drewnianym
budownictwem sąsiadującego Podhala, murowane kościoły na Spiszu świadczą
o rozmachu węgierskiej kolonizacji tych ziem, opartej o monumentalne,
trwałe, kamienne budownictwo (zamki, kasztele, kościoły).
|
Murowany z kamienia łamanego,
orientowany; jednonawowy; o prezbiterium węższym i niższym od nawy.
Prezbiterium pięcioboczne, kryte dwuprzęsłowym sklepieniem o
kamiennych żebrach, z dwoma heraldycznymi zwornikami będącymi kopiami
w stiuku wykonanymi w 1912 roku. Pierwszy z nich, ze stojącym kozłem
na tylnych nogach to herb Kokosza Berzeviczego. W oknach gotyckie,
kamienne mazwerki z lat 1370-80. Przy prezbiterium od płn. zakrystia.
Nawa z trójprzęsłowym sklepieniem kolebkowym z lunetami, wspartym
na przyściennych filarach z ok. 1770 r. Pierwotnie kryta była
drewnianym stropem. Arkada tęczy ostrołukowa. Przy nawie od płd.
kruchta z kamiennym, gotyckim portalem w przejściu. Przy nawie od płn.
niższa od niej i prostokątna kaplica M.B. Bolesnej z wybrzuszeniem ściany
frontowej z 1745 roku. Na osi kaplicy po jej zach. stronie pseudogotycka
wieża. Tak wieża jak i dachy kościoła z 1912 roku, kryte blachą
miedzianą w 1984 roku. Kościół otoczony kamiennym, otynkowanym murem
z integralnymi kapliczkami z lat 1873-1884.
Powrót na górę
|